Daar ligt hij, mijn Japanse tuin
verzonken in zijn eigen stilte.
Ik zie hoe de bamboe zich wendt
bij het minste geritsel van de wind.
Ik zie hoe de stenen Boeddha het wiel
van gerechtigheid geduldig ronddraait.

Vol wijsheid, vol ironie
ziet hij mijn gestrompel aan.
Ik zie het houten bruggetje
dat zich buigt over de schuwe
beek en het saffraangele grint
waartussen kleine planten zich
met hun wortelvingertjes vast
klemmen. Ik zie de spiegels
waarin mijn tuin wordt weerkaatst.

Ik zie de aarde, waar de wolken
op vallen, ik zie vogels en zij
zien mij, zittend in mijn tuin,
die beweegt, die leeft, die sterft.

Meditatief gedicht uit het Kettingboek (2009) van dichter Marlies Souren, overleden op 22 februari 2025, 79 jaar oud.