in memoriam Rik Wouters

Een klein vertrek en stil…Witte gordijnen
en witte wanden in ’t gedempte spel
van zonnestralen die in wolken kwijnen,
een hand…een dode hand, en een vaarwel!

Die hand!…Hoe leefde naar haar blij bevel
het heimlijk schrift van klare kleur en lijnen,
hoe greep zij, aan de wereldse festijnen,
naar perzik, appel, peer en mirabel!

Daar ligt die hand die ’t leven heeft geloofd
als een spontaan gedicht van licht, die kalme
ontvleesde hand – en dat gemarteld hoofd!…

En daar bloeit nog, voor het geloken oog,
de bloem die ’t laatst zijn hart met tere schalmen
aan ’t bonte leven bond, dat hem bedroog.

Jan van Nijlen

(Uit zijn bundel Het aangezicht der aarde, 1923)