Waarom zeggen we van een dierbare overledene dat hij of zij ‘in de hemel’ is, zelfs als we niet weten of we het geloven? Vermoedelijk omdat het een beeldspraak is die troost biedt. De gedachte dat de ontvallene ergens eindeloos vakantie aan het vieren is, verzoent je met het gemis en verzacht misschien ook wel de rouw om je eigen sterfelijkheid. De verbeelding helpt een handje om het onvoorstelbare en onverdraaglijke een naam en een plek te geven. En je weet maar nooit…Mensen zonder fantasie zal het beeld van de hemel weinig of niets zeggen. Maar die hebben ook geen troost nodig.

-op de 13e sterfdag van mijn moeder-