De schoonheid van (het) verval

De schoonheid van (het) verval. Het is een bekend cliché en dus maar al te waar. Niettemin blijft het de vraag waarin de aantrekkelijkheid schuilt van wegkwijnende rozen, beschimmelde boomstronken, vervallen boerenschuren, gebarsten stemmen, doorleefde oudemensengezichten, enzovoorts.
Een Franse filosoof (Merleau-Ponty) schreef in de vorige eeuw: “Het volmaakte verveelt.” Misschien is het de imperfectie die ons echt boeit en voor een eigen esthetische beleving zorgt. Daarentegen kan het streven naar volmaaktheid bij een persoon of samenleving tot desastreuze gevolgen leiden.
Droombeelden zijn mooi, zolang ze ons het zicht op de werkelijkheid niet ontnemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.