Dichters hebben ook een lichaam

 

Dichters hebben ook een lichaam.
Het voelt dikwijls zwaar aan,
want dichten doet men meestal zittend.
(Hoewel het lopend ook best gaat.)

 
Dichters laten zelfs hun eigen dokter niet
graag het achterste van hun tong zien;
ze bekennen liever via bypasses
wat ze op hun hart hebben.


Dichters koesteren hun kwalen
van lichaam of geest zonder gêne.
Wie leest immers voor zijn plezier
het werk van een gezonde dichter?


Dichters schrijven met het grootste gemak
verzen die zwaar op de maag liggen,
of de lezer het hoofd doen breken
bij zijn poging te doorgronden wat er staat.


Toch verslinden lezers verzen met huid en haar,
of ze nu naar gal of honing smaken.
Poëzie is nu eenmaal een niet te bestrijden
tussen de oren genestelde verslaving.


Dit gedicht werd geselecteerd voor de Top 1000 van de laatste (7e) nationale Turing Gedichtenwedstrijd. De jury oordeelde: “Leuke eerste strofe, fris en origineel. Gedicht goed rond één thema gebouwd. De eerste twee strofen zijn wel de beste. Door de originaliteit verwacht de lezer wel een sterke pointe.” Op advies van de jury heb ik de laatste strofe aangepast.


Gepubliceerd door

Leo Mesman

(Nuenen, 1949) Dicht en schrijft naar hartelust. In druk en op diverse websites. Met ernst of humor. Over alles wat hem raakt en bezielt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.