Sprokkelhout

Ik sprokkel takken in het sparrenwoud,
Die geven mild aroom en vlammengoud.

Ik sprokkel twijgen in Verleden Woud,
Om hartengloed, wijl is mijn heden koud.

Maar deze twijgen laaien goudig niet:
In asch en rook versmeult mijn oud verdriet.

Het woud van sparren dronk de zomerzon,
Waar ’t stralengloed en frissche aromen won.

Dies bloeien vlammen uit het harsig hout,
Maar enkel regen dronk mijn Smartenwoud.

En ’t kreeg zoo weinig en zoo bleeke zon
Dat al zijn hout geen vlammen geven kon.

Uit de dichtbundel Late Rozen (1920) 
van Hélène Swarth (1859-1941)

Gepubliceerd door

Leo Mesman

(Nuenen, 1949) Dicht en schrijft naar hartelust. In druk en op diverse websites. Met ernst of humor. Over alles wat hem raakt en bezielt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.