Spraakloze vriend

Veel vrienden uit mijn Nijmeegse studentenjaren zijn overleden. Maar vriend Dick (67) leeft nog, zij het met ernstige beperkingen. Door een zwaar herseninfarct, zes jaar geleden, is hij halfzijdig verlamd en niet meer in staat te spreken. Hij begrijpt wat je zegt, maar kan niet meer reageren, op een enkel woordje na, dat hij letter voor letter op zijn notitieblokje schrijft. En dan te bedenken dat hij, in het bezit van een doctorstitel, voorheen een intellectueel beroep uitoefende en bij persoonlijke contacten niets liever deed dan debatteren over ethische en politieke kwesties.

Ik bezoek Dick wel eens in het Amsterdamse Sarphatihuis, samen met zijn beste en trouwe vriend Theo. We gaan dan, met Dick in de rolstoel, in de buurt gezellig wat eten bij een pizzeria, waar hij door de bedienende Turkse familie altijd met veel warmte wordt verwelkomd. Telkens als Dick mij terugziet, klaart zijn gezicht op en begint hij vrolijk te neuriën. Ik doe hem duidelijk plezier met mijn komst en vraag me dan ook af, waarom ik hem niet vaker opzoek. De lezer kan zelf wel de (drog)redenen bedenken die mij hiervan weerhouden.

Na onze studietijd werd onze vriendschap met de jaren minder intensief, ook omdat ik naar een andere stad verhuisde. Maar we hielden toch regelmatig contact en zagen elkaar bij belangrijke gebeurtenissen. Van zijn ziekte wist ik niets, tot ik Theo tegenkwam in de supermarkt, die mij het hele drama vertelde.

In de verstreken zes jaren is er weinig tot niets veranderd in het dagelijks leefpatroon van Dick. Hij moet bij alles geholpen worden en zijn actieradius strekt zich niet verder uit dan de paar vierkante meter van zijn kamer en de recreatieruimte op zijn verpleegafdeling. Daar heeft hij een vast plekje aan een van de tafels, waar hij puzzelt op krantenkoppen en een beetje televisie kijkt. Buiten komt hij zelden en zeker niet op eigen initiatief. Toch maakt hij geen ongelukkige indruk. Met zijn kale hoofd en serene uitstraling lijkt hij op een boeddhistische monnik. Elke ontmoeting, hoe sprakeloos ook van zijn kant, zet mij aan het denken over wat echt van waarde is in het leven, mijn leven.

– In memoriam Dick Meerman –

Happy Days, Nijmegen juni 1974

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.