Van Kaïn en Abel tot Assad


Het verschijnsel oorlog is zo oud als de mensheid en eigenlijk zo gewoon, dat we er nauwelijks van opkijken, als weer ergens op de wereldkaart de pleuris uitbreekt. Zoals de verwoestende burgeroorlog die nu aan de gang is in Syrië, waar volgens de berichten vandaag de grens van 80.000 dodelijke slachtoffers is gepasseerd (twee jaren geleden waren dat er nog NUL!). Wie ligt daar in Nederland werkelijk wakker van, behalve hun eventueel hier verblijvende naasten en een enkele journalist en meelevende vredesactivist?

Het Eurovisiesongfestival houdt veel meer gemoederen bezig. Niet uit kwade wil, denk ik, of vanwege bewuste onverschilligheid. Ik denk dat veeleer sprake is van gewenning. Jong of oud, we beseffen allemaal dat er nu eenmaal altijd wel ergens op onze planeet oorlogen worden gevoerd, binnen of tussen landen. En we hebben ook allemaal het gevoel dat we daar als gewone burgers geen enkele gunstige invloed op kunnen uitoefenen. Ik zonder mijzelf daarbij niet uit, al was ik jarenlang actief in de vredesbeweging.

Hoeveel tientallen oorlogen zijn er alleen al gedurende mijn eigen leven niet gevoerd en hoeveel miljoenen mensen in die ruim 6 decennia door oorlogsgeweld omgekomen? En dan ben ik zogenaamd van “na de oorlog”! Als je op Wikipedia deze Lijst van oorlogen, die vanaf de Oudheid gevoerd zijn, bekijkt, raak je niet uitgeteld, laat staan uitgedacht over het onvoorstelbare menselijke leed dat achter deze droge, ellenlange opsomming schuilgaat. Met alle respect voor de vredestichters uit de oude en nieuwe geschiedenis (we vieren dit jaar tenslotte 300 jaar Vrede van Utrecht), moet vastgesteld worden dat we als mensheid met het fenomeen oorlog hebben leren leven, als ware het een natuurverschijnsel of tenminste een tot de menselijk natuur behorend fenomeen. Na menig groot conflict klinkt de leus Nooit meer oorlog!, terwijl de nieuwe al weer begonnen is, dichtbij of ver weg.

Vrede is het alleen in de pauze van de geschiedenis, schreef journalist Brugsma in de jaren tachtig van de vorige eeuw. De vredespauze in Europa, die begon na de gruwelijke -en vergeten- burgeroorlog in Griekenland (1946-1949), was begin jaren negentig alweer voorbij, toen de Balkan voor de tweede maal binnen een eeuw in brand vloog. De veelgeroemde Eurovrede heeft dus amper 40 jaren geduurd, wat trouwens historisch gezien best lang genoemd mag worden. We hebben niets geleerd van de eerste en tweede Wereldoorlog. Dat zou op 4 en 5 mei wel eens luidop gezegd mogen worden, net als de erkenning dat het fascisme op dit moment weer springlevend is in Europese landen als Noorwegen , Hongarije en Griekenland.

Geen enkele oorlog komt uit de lucht vallen. Er is altijd wel een aanleiding of reden voor, wat niet wil zeggen: rechtvaardiging. Een constante is ook dat er kennelijk steeds sprake is van onmacht of onwil, of van beide, om het conflict op een geweldloze manier aan te pakken en op te lossen. Vaak lijkt sprake van een door geen enkel menselijk ingrijpen meer te stuiten proces richting oorlog, zoals we nu weer hebben zien gebeuren -via de media letterlijk voor onze ogen- in het diep verscheurde Syrië.

Waarom schrijf ik dit allemaal op? Omdat deze feiten naar mijn mening niet vaak genoeg “gezien en opgemerkt” kunnen worden. Meer pretenties heb ik er niet mee, mettertijd sadder and wiser geworden, vrees ik.

Boom met hart, landgoed Amelisweerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.